مىآمدند و ساختمان و سقف و گنبد و مسجد « 1 » هم داشته و در نزديكى آن ، درخت سدر بلندى بوده است ؛ همان درخت سدرى كه هارون الرشيد ، در پايان عمر خود به سال 193 هجرى و بعد از اينكه قبر مطهّر را ويران كرد و محلّ آن را شخم زد تا روضه منوره امام حسين ( ع ) را از بين ببرد و كسى از محلّ قبر آن حضرت آگاه نگردد ، آن را قطع نمود . حائر ، همان‌گونه كه از اخبار و احاديث پيداست ، نظام تعريف شده‌اى داشته و مجموعه‌اى از مديران و خدمتكاران در آن خدمت مىكرده‌اند و هيچ‌كس ، بدون اجازه آنان داخل حائر نمىشده و همگى در نهايت پاكيزگى و عطرآگين و با لباس‌هاى يك‌دست و سفيدرنگ ، به خدمت مشغول بوده‌اند و چنان بوده كه زائران ، از راه‌هاى نزديك و دور ، به زيارت قبر امام حسين ( ع ) ، مىشتافتند . بعضى از آنها ، چنان‌كه از روايت قبلى فهميده مىشود ، به خاطر ترس و دلهره از نگهبانان مسلّح بنىاميه ، راه خود را پياده و خصوصاً در شب‌هاى جمعه مىپيمودند . چون در اطراف كربلا نگهبانانى گماشته بودند تا مانع ورود زائران شوند و كسانى را كه به چنگ آورند ، تا سرحدّ مرگ ، مجازات نمايند . « 2 » زائران دور از چشم آنها ، در غاضريّه كه نزديك كربلا بود ، فرود مىآمدند و مخفى مىشدند . امامان معصوم ( عليهم السلام ) و خصوصاً امام صادق ( ع ) ، شيعيان خود را تشويق مىكردند كه زيارت حائر مقدس را رها نكنند و به آنان دستور مىدادند در نينوا يا غاضريّه توقف نمايند . روايت ابوحمزه ثمالى از امام صادق ( ع ) ، بر اين مطلب دلالت دارد كه آن حضرت فرمود :

--> ( 1 ) . نزههء اهل الحرمين ، صص 15 - 20 ؛ اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 304 . ( 2 ) . ر . ك : كامل الزيارات ، پاورقى صفحهء 261 ، در خصوص مطلب صفحهء 176 آن و زيارت قبر امام حسين 7 ، توسط حسين ليثى كوفى كه از موثقين شيعه است .